禅禪
Từ chứa chữ “禅”
- 禅杖禪杖chán zhàngHSK 7–9
gậy thiền; thiền trượng
- 禅位禪位shàn wèi
to abdicate (as king)
- 禅修禪修chán xiū
to practice Zen (esp. meditation)
- 禅城禪城Chán chéng
see 禪城區|禅城区[Chan2 cheng2 Qu1]
- 禅城区禪城區Chán chéng Qū
Chancheng, a district of Foshan City 佛山市[Fo2 shan1 Shi4], Guangdong
- 禅堂禪堂chán táng
meditation room (in Buddhist monastery)
- 禅宗禪宗Chán zōng
Zen Buddhism
- 禅师禪師chán shī
honorific title for a Buddhist monk
- 禅房禪房chán fáng
a room in a Buddhist monastery; a temple
- 禅林禪林chán lín
a Buddhist temple
- 禅机禪機chán jī
Buddhist allegorical word or gesture; subtleties of Buddhist doctrine
- 禅让禪讓shàn ràng
to abdicate
- 禅门五宗禪門五宗Chán mén wǔ zōng
the five schools of Chan Buddhism
- 禅院禪院chán yuàn
Buddhist hall
- 褒禅山褒禪山Bāo chán Shān
Mt Baochan in Anhui; formerly known as Mt Hua 華山|华山
- 野狐禅野狐禪yě hú chán
heresy
- 刘禅劉禪Liú Shàn
Liu Shan (207-271), son of Liu Bei, reigned as Shu Han emperor 233-263; Taiwan pr. [Liu2 Chan2]
- 参禅參禪cān chán
to practice Chan Buddhist meditation; to practice Zen meditation; to sit in meditation
- 受禅受禪shòu shàn
to accept abdication
- 口头禅口頭禪kǒu tóu chán
Zen saying repeated as cant; (fig.) catchphrase; mantra; favorite expression; stock phrase
Ví dụ
Chưa có câu ví dụ.